Marisa e Antonio 25 anos, Nuria 15, Elisa e Manolo máis de 30, Cándido 47, eu 21 anos, e centos máis. Non é a nosa idade, non. E o tempo que levamos vivindo en Moaña.
Aquí naceron os nosos fillos e fillas, aquí temos os nosos amigos, aquí pagamos os nosos impostos, aquí votamos ... ¿ votamos ?
Tal vez este señor queira quitarnos ese dereito, así como o dereito a opinar sobre Moaña, a propoñer, a decidir.

¿ Qué debería facer para non ser “foránea” ? ¿ Tal vez unha transfusión de sangue ?
¿ O meu fillo e a miña filla son de Moaña, ou teñen que pasar mais xeracións ?
¿ Vai poñer unha proba para admitirme como moañesa ? ¿ Cómo non me avisou disto cando me empadroei un afastado día do mes de maio de 1984 ? ¿ Ou non ten amaño ?
¿ Vou a ser foránea para sempre, señor Juncal ? ¿ Ten vostede máis dereitos ca min ?

Cando meu pai me pregunta si non quero volver para Pontevedra dígolle: Eu xa son de Moaña ... Cando saio de Moaña e me preguntan de onde son, sempre contesto “de Moaña” e explico onde está, e dígolles que é un pobo precioso asomado a ría de Vigo. Hoxe sentín que me arrebataban ese dereito.

¿ De onde son, señor Juncal ? ¿ Debo dicir, cando me pregunten, que son “foránea” ?
Tal vez este señor Juncal debería reflexionar antes de dicir tonterías, e devolvernos o dereito a min, a Marisa e Antonio, a Nuria, a Elisa e Manolo, a Cándido, a Millán e a tantos outros, a ser de Moaña.

Isabel Vázquez Rosales
¿ Veciña de Moaña ?