Mais vale busca-lo que queda de vexetación acuática, de canas as beiras do Sena, de xuncos e anfibios, de zonas pantanosas, de herba das dunas... Ala donde producese o paso do ser human, o desenrrolo sempre é un proceso de dominio e erradicación.

Ante estas masacres razoadas, o servicio do modelo de dessenrrolo, mergulle un pequeno número de organismos públicos en Francia e noutros lugares como en " conservatoire du litoral ". A creación de lexislacións proteccionistas, xustificadas, pero de feito " extremistas " non teñen que descargar ó arquitecto das súas responsabilidades : Atopar alternativas e compesacións a entropía extensiva da cidade. Facer novos equilibrios entre a natureza e o seu proceso de transformación, entre o estado que léganos as zonas urbanizadas tras medio século de obcecación e a urxencia da reciclaxe de ditas zonas ...

A economia urbana tería que emanciparse de ditas décadas de malversacións exacerbando estas reciprocidades, habida conta que nos atopamos en algo semellante a un encase entre o que estaba históricamente dentro ( A cidade ) e fora ( A natureza ).

Nin a visión " no retrovisor" nin a perspectiva de proxección ideal chegaria para considerar o modelo urbán como algo existente, como un ob encontrado no tempo real, dotandose dos medios para reinxectar no " existente " previo este fluxo e refluxo permante, feito de equilibrios inestables entre o que era e o que será. Diso que pida un desplazamiento previo das nosas competencias: Producir in situ, agora e aqui, non e o que podería denominarse a taza de te da producción urbana e arquitectónica.

¿TEMOS REALMENTE ELECCION? ... A NOSTALXIA E UN ARMA.